Taalarmoede

Opperste wreedheid

Wat is het woord voor die bijzondere, in zichzelf besloten vorm van wanhoop die als een helm op je hoofd gedrukt wordt als de zon op begint te komen op een lentedag die je zonder veel vertrouwen tegemoet ziet? Hier in de trein is het donker, maar dáár, boven die lage bergen die nog zwart afsteken tegen de aarzelende dag, dáár kleurt het nu langzaam geel en zonsperen prikken door de ruit en ergens in mijn borstkas opent zich een donker gat.

En ik begrijp ineens met een mateloos empathisch inzicht het fenomeen dat in landen waar de zon maandenlang nauwelijks verschijnt de zelfmoordcijfers niet pieken in het hart van de winter, in het blinde oog van de wereldnacht, maar juist aan het begin van de lente, want als de daadwerkelijkheid er weer iets beter uit begint te zien worden de hulpelozen en reddelozen die zich nog geen spatje beter voelen gedwongen te onderkennen dat het niet de duisternis en de kou waren die hen tot hun mentale misère dreven, maar hun eigenste binnenste zelf. Voor de lijdenaars is de terugkeer van het licht een oordeel, een vonnis, en als de leugens die jou door de winter gesleept hebben niet meer houdbaar blijken, zal de waarheid je van jezelf verlossen.

En dus als de zon zo pesterig, zo onwelwillend magertjes, zo zwaardkoud boven de kim komt kijken, besef ik dat de nacht niets met het draaien van de aarde te maken heeft maar iets is dat uit de kern komt, mijn eigen kern of de kern van de planeet. Misschien is de nacht wel de meest natuurlijke toestand—een romantisch sentiment dat ons verkreupelt maar waar domweg niet meer aan te ontkomen valt.

De hemel vlamt nu wreed blauw en oranje, en binnen in de kern wordt het niet lichter…

Wat is daar het woord voor? Hoe kunnen we ooit hopen dit te overleven als we er met taal niet aan kunnen raken? Wat zal ons nog redden?

~


Nice Try

When the Creator of All That Is still hadn’t made anything yet, he glanced at his name tag and felt red-swirling shame rising up inside him: he was not worth this moniker! Although it must be said that he hadn’t created the name tag either. He’d found it in a rubbish bin somewhere and had […]


Drombok: Tom Waits

Ik droom dat ik in een hotelkamer sta. Buiten is het donker, straat-lantaarns. Binnen branden een paar lampen, zachtgoud filmlicht. Ik sta voor een spiegel en probeer mijn bril recht op mijn neus te zetten. Dat is nog niet zo eenvoudig als het klinkt. Op het bed zit een jonge vrouw, een meisje nog—zeventien? Misschien […]


De regisseur

Hou op te acteren alsof je op een podium staat, roept de regisseur. De mensen bij de bushalte hebben geen idee waar hij het over heeft—de meesten negeren hem, een paar doen hun best iets nonchalanter te gaan te staan. De regisseur fietst weer langs maar ziet voor de vijftigste dag op een rij geen […]


Wie drinkt er nog alleen?

Je staat op de dwarsbalkjes van je kruk en je buigt ver over de bar om even goed te kijken wat voor gin ze hier op voorraad houden, je buigt eigenlijk wel erg ver, de langharige cocktailtovenaar moet zelfs een stapje opzij doen omdat je hem anders recht op zijn glimmende lippen zal zoenen. Oppassen […]


BASELITZ / ET LUX PERPETUA

A naked boy on the battlefield, de-legged or legless, only got one arm left, ash and grass and blood and a gunpowder smell. In his stomach—stomach of bee wax candle wax—a gash: a neat, clean wound, criminally surgical. His body lies on the ground and our gaze is level with his pale eyes. Mortars soundlessly […]


De vreemdeling

En terwijl ik in de dikke mist probeerde een route te vinden waarvan ik me zeer bewust was dat deze niet bestond (er zijn geen richtingen, enkel doodlopende wegen), voelde ik op enige afstand van mij—tien, zestien meter—een aanwezigheid. In de flarden ontwaarde ik een lang lichaam dat onhoorbare stappen zette, een figuur die zeer […]


Nachtwandelaar

In het zwaarst van de nacht kom ik door het park. Ik plaats zonder vragen mijn voeten op straatstenen die als ik niet oplet tot graszoden muteren. In de bosjes spelen konijnen Vadertje en Moedertje, niet op schrift te vangen hoe energiek en uitdrukkingsloos ze hun genetische taken vervullen. Een pad door een park is […]


All the Knights but One

Once upon a time, a king had assembled his finest knights in the great hall of the royal palace and said, Go out into the world, brave lords, and bring me a thing that doesn’t exist. One by one, the knights filed out of the hall, heads held high, loyal minds full of their king’s […]


BASELITZ / ET LUX PERPETUA

Een naakte jongen op het slagveld, ontbeend, nog maar één arm, as en gras en bloed en kruitgeur. In zijn buik—buik van bijenwas kaarsvet—een snee, een nette, schone wond misdadig chirurgisch. We zien hem van zijn zij. Geluidloos vallen mortieren op iedere vierkante meter. De jongen kijkt in de camera. Zou hij weten dat hij […]