BASELITZ / ET LUX PERPETUA

A naked boy on the battlefield, de-legged or legless, only got one arm left, ash and grass and blood and a gunpowder smell. In his stomach—stomach of bee wax candle wax—a gash: a neat, clean wound, criminally surgical.

His body lies on the ground and our gaze is level with his pale eyes.

Mortars soundlessly cover every square foot.

The boy looks into the camera. Do you think he knows he hasn’t got legs anymore? Do you think he knows he’s arrestingly beautiful and that he will set before the sun today?

The boy looks into the camera and painfully moves his hand toward his stomach he cocks his hand lazily extends an index finger eager, and he dips the hungry finger into the blood grin on his belly, up to the first knuckle.

He’s still looking at us, he’s not going to break this precious eye contact.

He cranes his arm up again, eyes half closed ecstasy or slavery or death pain—shrouded in pain we are born, shrouded in pain we are pushed out of life—and he, helplessly on his back, holds the finger up for us.

Look, a caterpillar! he seems to want to say, but it’s not a caterpillar and he doesn’t say anything at all, he is silent, his eyes are closed now.

A hand lies in the grass.

~


De vreemdeling

En terwijl ik in de dikke mist probeerde een route te vinden waarvan ik me zeer bewust was dat deze niet bestond (er zijn geen richtingen, enkel doodlopende wegen), voelde ik op enige afstand van mij—tien, zestien meter—een aanwezigheid. In de flarden ontwaarde ik een lang lichaam dat onhoorbare stappen zette, een figuur die zeer […]


Nachtwandelaar

In het zwaarst van de nacht kom ik door het park. Ik plaats zonder vragen mijn voeten op straatstenen die als ik niet oplet tot graszoden muteren. In de bosjes spelen konijnen Vadertje en Moedertje, niet op schrift te vangen hoe energiek en uitdrukkingsloos ze hun genetische taken vervullen. Een pad door een park is […]


All the Knights but One

Once upon a time, a king had assembled his finest knights in the great hall of the royal palace and said, Go out into the world, brave lords, and bring me a thing that doesn’t exist. One by one, the knights filed out of the hall, heads held high, loyal minds full of their king’s […]


BASELITZ / ET LUX PERPETUA

Een naakte jongen op het slagveld, ontbeend, nog maar één arm, as en gras en bloed en kruitgeur. In zijn buik—buik van bijenwas kaarsvet—een snee, een nette, schone wond misdadig chirurgisch. We zien hem van zijn zij. Geluidloos vallen mortieren op iedere vierkante meter. De jongen kijkt in de camera. Zou hij weten dat hij […]


Leuk geprobeerd

  Toen de Maker van Al Dat Is nog niks gemaakt had, keek hij eens op zijn naambordje en voelde roodtollende schaamte opborrelen. Het naambordje had hij trouwens ook niet zelf gemaakt, hij had het ergens in een prullenbak gevonden en afgestoft. Het was een goede naam, Maker van Al Dat Is, maar zolang het […]


Once upon a time, there wasn’t anyone

Once upon a time, there was—untouched by clocks or calendars—a room. The room looked like a cube; the distance between the floor and the ceiling was slightly less than the distance between the sides of the room, but that was hardly noticeable. All surfaces were made from cement that would feel grainy if you were […]


Er was eens geen mens

Er was eens—onaangeroerd door klokken of kalenders—een kamer. De kamer leek een kubus; de afstand tussen de vloer en het plafond was iets korter dan de afstand tussen de zijden van de kamer, maar dat viel nauwelijks op. Alle oppervlakken waren gemaakt van cement dat korrelig aan zou voelen als je je hand eroverheen zou […]


Treinwereld

De trein schudt en leest met autistische aandacht het ijzeren lijnenspel dat blijkbaar op een of andere manier te interpreteren is, zo geconcentreerd wroeten de stalen wielen in het kluwen, maar ik zie enkel verstilling & verstikking, en ik lees eindelijk Infinite Jest, verplicht fetisjistisch-masochistisch boekvoer, opwindend en neerslachtig-makend want deze roman tilt de lezer […]


Reïncarnatie + kunst

We werken voor de doden en de ongeborenen, citeerde een bevriende schilder diens kunstmentor, die—de mentor—dit waarschijnlijk ook niet zelf verzonnen had, niets is ooit origineel en ik heb geen zin om het te googelen, wat zou dat ons opleveren? Ach ja. Maar ik schrijf inderdaad voor de ongeborenen, ik schrijf namelijk voor het zeer […]